In augustus 2005 verliet ik mijn Amsterdamse nisje om voor een half jaar aan de Tisch School of the Arts te gaan studeren. In New York, that is. Vroeg men mij voor vertrek of ik ‘dan ook zo’n log’ bij ging houden, loog ik van niet. Zie hier mijn x-wekelijkse belevenissen. (Let wel, x staat hierbij voor: een volkomen onregelmatige variabele. Dus. )
Meer over mij anno nu? : check m’n site

En toen ging ik maar weer naar Amsterdam.
Niet meteen, maar wel al heel bijna.
Hoewel ik nog steeds niet weet hoe een wasmachine werkt (bedankt Sanchez’ Essex 24 hour drop off service!), kan ik inmiddels wel helemaal zelf mijn WC schoonmaken.
Het was me de learning experience wel, dus.

Dank u voor het kijken en wellicht tot gauw!:

FIN

Deja vu all over again: hoe krijg ik die nou mee?!

Er bestaan dezer dagen eigenlijk nog maar twee categoriexebn internationale studenten.
Naast ‘Zij die blijven’ zijn er: ‘Zij die weggaan’.
Het is voor Zij die blijven psychologisch-sociologisch gezien natuurlijk niet bijster strategisch zich op de valreep te bevrienden met Zij die weggaan;
“It’s a friendship that doesn’t pay off”, verwoordt de Londense Ian dit sterk staaltje Darwinisme voor Dummies.
Ik knik, kijk uit over de dansvloer van Beauty Bar en zie hoe de New Yorkse variant van Mokums Weber-jeugd tegen decoratief opgestelde haardrogers, fifties krukken en pedicure bankjes ophost.
“Then why do you hang out with me?”, wil ik van Ian weten.
Deze lacht en wijst op een kokhalzende Duitse aardrijkskundestudente: “‘Cus you take us to all the cool places”
Ontroerd neem ik zijn compliment in ontvangst.
Ians aansporing tot een afterparty sla ik echter af.
“I’m getting up early tomorrow”, leg ik uit.

Dit is wat me in het dagelijks leven doet brokken: jongens en meisjes die het liftend bevuilen van ondervoedde Balkanlanden als een cruciaal onderdeel van hun ‘persoonlijke ontwikkeling’ beschouwen en zich hiertoe, bij wijze van communicatieve uitlaatklep, e-mail adressen als ‘mijnreisdoorzuidchina@hotmail.com’ aanmeten.
Toch waan ik me die volgende ochtend xe9xe9n van hen. Voor de derde morgen in a row stap ik student onterend vroeg in een nauwkeurig gekozen suwbay, om mijn brakke gestel naar yet another exotische eindhalte te laten vervoeren.
Onder het mom van nu het nog kan bezocht ik zo de nxe9t iets minder hotte hotspots Brighton Beach, Brooklyn, Harlem en Rooseveld Island.
Mijn destinatie van vandaag: de Inwood bossen.
Als ik na drie kwartier hiken en anderhalf uur Blair Witcherig gezoek naar de uitgang (of: ingang) van dit urbane stukje ongerepte natuur voor de zoveelste keer constateer dat bomen toch eigenlijk xe9cht mijn ding niet zijn, leg ik me toe op punt vijf van mijn mentale last whish list. Behalve ‘naar Toys ‘r Us’ en ‘the Bronx zien’ denk ik hier namelijk: ‘met de bus gaan’.
En zo rijd ik even later in bommelvaart van het noordelijkste stukje uptown naar het zuidelijkste puntje downtown.(schreef elsjegaatnaarguatamala@hotmail.com).

“Great views” vertel ik Param die avond enthousiaster dan bedoeld.
Mijn afkeer jegens allerhande altopraktijken ten spijt, heb ik me laten overhalen het Melkweg equivalent The Knitting Factory te bezoeken:
Omdat Params favoriete band optreedt, omdat The Knitting Facotory zo’n ‘instituut’ is, omdat ik wegga.
Ik heb voor de gelegenheid mijn meest lesbische spijkerbroek aangetrokken, maar kan me toch niet echt vereenzelvigen met het optreden en de bijbehorende crowd.
Het blonde metalmeisje op het podium draagt een minirok, heeft geen ondergoed aan, doet een gexefmproviseerde karatetrap et voila: daar zitten we met z’n allen zomaar haar kutje in te gluren.

Param doet alsof mijn bomenrelaas hem interesseert, maar ik heb natuurlijk heus wel door dat hij mijn weekendtips niet xe9cht apprecieert.
Mijn bovenbeen leeft desalniettemin in een gezellige symbiose met zijn rechter hand.
“There’s a few things we should squeeze in before you leave”, oppert mijn dijhangaar.
Ik zou liegen als ik zeg dat ik niet weet waar Param het over heeft, dus mompel ik iets over dat ik niet weet waar Param het over heeft. Liefde maken met een international staat vanavond nu eenmaal niet op de kaart.
“I’m going to the Bronx tomorrow, wanna come? “, verander ik het onderwerp belachelijk onsubtiel.
Params favoriete zangers staat inmiddels een vrouwelijke groupie af te werken.
Hij haalt zijn schouders op.
Param hoort bij Zij die blijven.
Het heeft voor hem geen nut mij naar the Bronx the begeleiden.

Drie uur en een evenredig oplopend aantal wodka-ietsjes later sta ik met Sarah in nachtclub Hiro Lounge. Een overweight nicht wil weten met welk meisje ik vanavond naar huis ga (tot zover dus m’n lesbische spijkerbroek) en fronst zijn wenkbrauwen als hij mijn smaakorgaan even later in een jongeman ziet verdwijnen.
Mijn bescheiden verovering vraagt mijn telefoonnummer en inviteert me voor een afterparty.
Ik schud van nee.
Het heeft geen zin.
Ik moet morgen namelijk hxe9xe9l vroeg op voor mijn Bronx-georixebnteerde sightseeingsessie.
En ik ga weg.

Drie handen op xe9xe9n buik joh: de zelfontspanner & ik & het bos

Dat is gezellig!
Amsterdamse mattie’s Hanna S. en Gisela zijn deze hele week bij mij op bezoek.
Even geen tijd voor een logje dus, maar wxe9l voor een visuele representatie.
(Herhaling is het nieuwe Origineel Zijn)

Wie bedenkt er passende onderschriften?

Voordat mijn moeder me dit zo rond augustus 1993 verbood, luisterde ik drie maanden lang iedere dag minstens anderhalve keer naar de soundtrack van Home Alone 2.
Dit kan voor mamma geen pretje zijn geweest, want mijn eerste (en destijds tevens enige) CD betrof een compilatie van twaalf all american kerstkrakers en xe9xe9n speciaal door TLC geschreven lofrap of Kevin McAllister en zijn achteloze familie.
Daar ik de Engelstalige lyrics als negenjarige nauwelijks begreep, bracht ik muzikale hoogstandjes als Silver Bells, Jingle Bell Rock en The Most Wonderful Time of the Year, niet direct in verband met sneeuw, bellen, Rudolf, Jezus of kerst in het algemeen.
Totdat ik begin deze maand mijn jeugdherinneringen opnieuw kreeg voorgeschoteld.

LiteFM, het enige radiostation dat mijn Lower Eastside nis tot nu toe heeft weten te bereiken, schakelde op 29 november namelijk over in “24 hour holiday favorites”-modus.
Aanvankelijk voelde ik me zoals mijn moeder zich ruim tien jaar geleden moet hebben gevoeld: ongewild oraal gekweld door andermans klootjesvolkerige voorkeur voor een misselijkmakend seizoensgebonden genre dat de stacaravan van Trudy en Frans de Boer uit Dieren eigenlijk niet zou mogen verlaten.

Maar toen overkwam het afgelopen dinsdag ook mij. De feestvreugde sloeg in.
Als een bom.
Daar mijn nog steeds onverklaarbare holiday cheer samenviel met het begin van de openbaar vervoer staking, werd ik die dag niet door iedereen even goed begrepen. Half (nee; heel) Manhattan had de maandagmiddag, -avond en -nacht met FOX’s “ILLEGAL Stransit Strike Broadcast” gespendeerd en heel (ok; half) Brooklyn had die ochtend de nog steeds bevroren Brooklyn Bridge getrotseerd. Een mooi moment om mijn nieuw hervonden Christmas spirit eens flink in de rondte te spuiten, dacht ik zo.

“Is this your first Christmas tree or somethin’?” antwoordt de kerstboomverkoper op de hoek van de straat wanneer ik hem vraag “how the tree works”.
Sorry hoor.
“You need to water it every day, and it might drink a little more on day one”.
Daar heb je het al! Maar goed dat ik het even heb gevraagd.
De bomenventer heeft echter nog een andere mededeling: “I’m wrapping up for today. No customers with this stupid strike!”
“At least there was me”, probeer ik hem op te vrolijken.
Kerstboomman zegt niets. Hij moet er van zuchten.

“This is not the time to strike, it’s ridiculous!”.
De schreeuwende vrouw achter de kassa houdt haar spuug nog net binnenboord.
“Yes it is”, zeg ik, gezicht op Ik Begrijp Het-stand.
Ik leg mijn vier plastic ijspegels, rode strikjesset, voordeelpak bordeaux ballen en langdurig befilosofeerde “gele, multigekleurde, rode, gele, gele, gele, nee toch maar blauwe” set kerstlichtjes op de toonbank.
“It took me three hours to get here this morning! I only make half of what the transitworkers make, and I don’t strike!”. Hoewel ik dat natuurlijk heel goed en knap van haar vind, ben ik even vergeten waarom deze mevrouw mij dit allemaal toe blxe8rt.
“Well, merry Christmas to you”, opper ik zangerig.
“Aaaaah, I don’t think so”, hoor ik de niet-stakende kassajuffrouw nog net mompelen.

Ik wil mega sized candy canes! Van die grote gestreepte, Italixebvormige suikerstaven waar je Black Pete nou nooit mee ziet lopen.
Maar de Chinese 99 cent store waar ik ze deze gisteren nog zag verkopen, is gesloten.
Meneer en mevrouw Lan hebben hun koopjesimperium vanochtend niet bereikt.
Ik zal naar HEMA wannabe K-Mart moeten afdwalen, maar hoe bereik ik deze holiday hotspot zonder subway, bus, fiets, step of skates?
Hoe bereik ik vanavond de bioscoop, morgenochtend de campus en dit weekend the Meatpacking District, Chelsea’s clubrow of SoHo?
En hoe kom ik weer thuis?!

Even, heel even, ontwaak ik uit mijn kerstroes.
Maar dan ontdek ik in de etalage van drogisterij Duane Read een mega sized candy cane.
Ich bin ein New Yorker.
Ik sla me hier wel doorheen.

In mijn eigen ‘hood valt heus wel wat te beleven hoor: hier leeft de plaatselijke highschooljeugd zich uit op een soortgenoot.

Zie je wel, het werkt altijd! De Chileense obers van Cooper Square Asian Pub, onder studenten beker bekend als “the four dollar cocktail place”, belonen onze canonuitvoering van Happy Birthday met een gratis verjaardagstaart.
Hoewel, ‘verjaardagstaart’…
Met een beetje goede wil en een flinke dosis inlevingsvermogen valt dit bergje gastronomische improvisatie van (brood?-)deeg, cocktailvruchtjes en een gezinsverpakking supermarktslagroom wellicht nog net in de categorie voedsel te scharen. Gelukkig is er, net als tijdens de vorige drie indrinkavondjes waarop ik dit succesgegarandeerde trucje heb aangemoedigd, niemand daadwerkelijk jarig. Het farce feestvarken van vanavond is AJ; de gangmaker van mijn werkgroep Scriptwriting for the Television Sitcom. Samen met mede wannabe scriptschrijvertjes Andrea, Poonam en Krista veranderen we zijn traktatie rap in een culinair slagveld.
“Maybe she shouldn’t have that”, oppert Andrea als Krista haar trillende vorkje richting de rood/wit/geel/oranje klodders voor zich beweegt.
Krista voelt zich namelijk niet zo lekker.
Ik roer in mijn Lycheetini en kijk op.
Krista valt neer.

Daar ben ik dus helemaal niet goed in: anderen behoeden voor die daden en praktijken waarvan iedereen vooraf inziet dat ze er achteraf spijt van zullen krijgen.
Het is echter niet zo dat ik het niet probeer. Toen Krista me aan het begin van de avond vroeg of bier en sangria wel samengaan, vertelde ik haar dat wijn na bier altijd plezier geeft, bier na wijn meestal fijn is, wijn met bier vaak het grootste vertier betreft en dat ik niet wist how to say that in English.
We bevonden ons in een Mexicaans margaritahol, hadden net ons laatste script ingeleverd en gaven ons nu eindelijk over aan een potje lang uitgestelde bonding. Bierpullen werden besteld, sangriakannen re-filled, en de regels van allerhande drankspelletjes luidruchtig bekeuveld. Daar bonding zonder het spelen van “never ever” (bij de Mokumers onder ons wellicht beter bekend als ‘Ik heb nog nooit’), uiteraard geen bonding mag heten, hief AJ al snel zijn pul op dit immer succesvolle vebroederingsritueel.

“I have never ever made out with more than three guys at the same time”, bekent AJ.
De doerak. Giechelend brengen onze tafelgenoten hun glazen naar hun mond.
Andrea’s turn.
“I have never ever……had sex!”, blxe8rt deze bijzonder balorig.
AJ en ik kijken elkaar aan. Zij durft.
Maar dan gebeurt het onvoorstelbare. Ook Poonam en Krista grijpen naar hun glas, nippen zonder blik of bloos van hun Mexicaans bier en bevestigen hiermee hun onwaarschijnlijke maagdendom.
“That kind of ends the whole game”, fluister ik tegen AJ.
Ik snap er niets van, maar AJ verschaft de oplossing voor het maagdenmysterie.
“How old are you guys?”, proest hij.
Andrea is achttien. Krista en Poonam zijn net negentien.
Trots wappert het drietal met hun zorgvuldig geplastificeerde fake ID’s.

Tjeempie. Ben ik me daar zomaar met een bronstige roedel tieners op stap. Als we na een rondje of zeven allemaal drinken op het weinig verbluffende feit dat we never ever naakt hebben ge-bungee jumped, voel ik me niet alleen ouder, maar waan ik me tevens ronduit Oud xe9n, vooruit, zelfs een beetje Verantwoordelijk.

“You virgin sluts!” echoot AJ’s gescandeer even later over 3rd avenue. We hebben de sangriastek inmiddels verlaten en zijn op weg naar het four dollar cocktailwahalla, maar Andrea en Krista stagneren onze tocht.
Ze liggen gierend in een besneeuwd perkje dat het statige standbeeld van ene meneer Peter Cooper opfleurt.
Niets zo ontnuchterend als de aanblik van twee dronken schoolmeisjes die zich hardop afvragen waar sneeuw eigenlijk van gemaakt is, of je het kan eten, wat er zal gebeuren als je het zou eten, of ze het zullen gaan eten, wie het ‘t eerst gaat eten, en waar sneeuw nou eigenlijk van gemxe1xe1kt is.
AJ trekt onze kudde overeind en samen leiden we ze de pub in.
“I know a trick that will get us a free cake”, beloof ik onze verzorgpony’s.

En nu is het dus weer zover. Net als mijn nep Tomagotchi heeft ook mentorkindje Krista het zes uur na aanschaf geheel en al begeven. Ze wil geen spelletjes meer doen en hoeft ook niet meer gevoerd te worden. Ik kijk bezorgd toe hoe haar lichaam zich van slagroomrijke brij ontdoet.
Krista ligt namelijk gevaarlijk vlak naast mijn nieuwe jas en lievelingsdas.
Samen met Andrea til ik haar even later de sneeuw in, waarop AJ en Poonam haar een taxi in werpen. “You’ll be ok sweetie!”, roept een innerlijke moeke waarvan ik me het bestaan nooit heb gerealiseerd.
En ik heb nog voor een taart gezorgd ook.

Inderdaad, ik was natuurlijk erg blij dat xedk daar niet lag: maar nee, ik was niet de wrede ziel die deze foto nam.

Het is half twee ‘s middags en mijn wekker gaat.
Wanneer heb ik die gezet? En waarom?

Wat ik me ook gisternacht weer afvroeg: waarom huren dit soort mannen niet gewoon een fleurig bosje escortblommekes? Ik haalde m’n schouders op (niet echt natuurlijk, maar wel in mijn hoofd), en liet me samen met Simone de reeds glijdende Hummer limo in hijsen. In deze rijdende combinatie van comfort en misplaatst Space Mountain design troffen we de bescheiden schare Nederlandse hotelschoolvriendinnetjes die we op weg naar onze nachtdestinatie verloren vreesden te zijn. Wat Wij Hier Doen & Waarom, is nu even niet van belang. We bevinden ons in een trailer-sized glamourvoertuig, gevuld met koelboxen gevuld met flesjes gevuld met allerhande vloeibare versnaperingen, dus ik leg me toe op het subtiel stelen van blikjes Red Bull.

Na een rondje 11th avenue en 49th street (dat is: een meter of zestig) verlaten we onze ride via een sneeuwdrappoel voor nachtclub Pacha: “Ibiza in NYC”, als we de flyers mogen geloven.
Het surrogaat Ibiza is gisteravond geopend en functioneert als nieuwe hotspot voor heel housebelust Queens en omstreken, constateer ik na de confrontatie met een onappetijtelijk naveltruitje of negen. Het decor blijkt overigens trxe9s 2006. Op expeditie richting een “godverdomme!”-garderobe ontdek ik vier verdiepingen vol clubklassieke rode poefs, bijbehorende Art deco meets China town canapxe9s en Telekits waardige, lichtpaarse WC’s. Eenmaal in de VIP-room zijn het echter de go go-dansmarieke’s in see trough douchecabines en dito outfits die onze gastheren nog het meest anaal fixeren. Prima hoor. Ik mix mijn gratis longdrink wodka ondertussen met precisie door mijn nijverig verzamelde Red Bull.

“Would you like to come party in the limo?”
Simone lacht haar vragensteller in het gezicht uit.
Met het leeglopen van de literfles wodka zijn ook wij zijn VIP-harem voorzichtig uit gedruppeld om ons (daar voelen we ons namelijk heus niet te goed voor), onder het springende plebs op de dansvloer de verscharen. Onze hoofdsponsor verwacht nu echter een wederdienst voor al zijn genereusiteiten, en vindt het helemaal niet zo ontzettend grappig dat wij dat ontzettend grappig vinden.
Toch druipt Pim de Pimp uiteindelijk af. Als een gieter, zeg maar.
Ook ik houdt het nu voor gezien.
Mijn voeten doen te veel pijn en de dj draait te weinig Madonna.

Eenmaal buiten acht ik de metrohalte heel dichtbij en morgen heel ver weg. Een denkfout die ik niet meer zal maken, hoop ik wanneer ik na een skiloze langlaufmanoeuvre van minstens veertig minuten eindelijk naast de drie zwervers op het Times Square metroperron neerplof. De subway moet nxfa komen. Anders ga ik dood.

Om er maar eens een voor de hand liggend clichxe9 in te gooien: Ruim een half uur later gloort er dan eindelijk licht aan het einde van de metrotunnel. Mijn lijkwagen komt aangereden, met aan boord een roedel vroege vogels wiens dag reeds is begonnen. De mijne doet dat in de namiddag, wanneer een wekker me zomaar uit m’n remslaap denkt te kunnen verlossen.
Voor ik opsta, orden ik mijn mentale to-do-list: De keuken schoonmaken, de soundtrack van Rent kopen, de WC schoonmaken, Bright lights, Big City huren, de sneeuw leren te apprecixebren en/ of te omhelzen.
Al dan niet in die volgorde, en punt vijf is natuurlijk ontzettend optioneel.

Ik kan dus, technically, net zo goed in m’n bed blijven liggen, ware het niet dat dat natuurlijk niet kxe1n.
Ik woon immers in New York, ik ben jong en ik wil wat.
Ik weet nu even niet wxe1t, maar daar kom ik zo wel op!

Dat vond ik die avond namelijk een heel Kodak-waardig tafereel: voorbijgangers, homo’s en dalmatixebrs

“Those boots are sizzling, they look like Timberlands!”
Huh?
“Well actually, they are” lach ik terug.

Een paniekaanval zou ik het niet willen noemen, maar toen ik afgelopen week van een gesloten bar de eerste sneeuwvlokjes instapte, achtte ik dit nou niet bepaald de meest ontslakkende ervaring. De gedachte dat ik in New York misschien zomaar wel het nodige schaatsplezier en/ of sneeuwballengevecht zou moeten ondergaan, jaagt me namelijk al sinds begin augustus angst aan.
Uit wanhoop voor wat ik wist dat komen ging, nam ik die ‘s wintersche nacht dan ook Het Besluit.
Ik zou mijn jarenlange aversie jegens UGG en al haar modieus onverantwoorde afstammelingen uit pure noodzaak verloochenen en mezelf van een heus paar snowboots voorzien. Alles om het leed dat sneeuwpret heet zo heelhuids mogelijk te doorstaan.

Drie dagen achtereen ben ik vervolgens het Kalverstraat gedeelte van Broadway afgesjeesd, op zoek naar de juiste maat, de juiste kleur en, (daar ging het natuurlijk keer op keer mis:), de juiste kleur in de juiste maat. Hoewel mijn Pinopoten zich nu dan eindelijk in de tropen wanen, twijfel ik nog steeds over mijn aanschaf. Sarah vond mijn zwarte-Timberlandlaarzen-met-witte-bondkraag-en-rijgtouwtjes ronduit ugly. Wat op hetzelfde neerkomt: Simone bombardeerde ze tot “Wel leuk”. Ik kan m’n vriendinnetjes geen ongelijk geven. Mijn UGG-excuusjes zijn zo onHanna dat ze me behalve oververhitte voeten ook een milde identiteitscrisis bezorgen.

Maar nu, om half vier ‘s nachts op een verlaten midtown metrostation, is er dan Godzijdank eindelijk iemand die ze prijst, nee, ze zelfs vindt sizzelen!
De bron van dit historische compliment: een kruising tussen Shaggy-van-Scooby Doo en Shaggy-van-Mr. Bombastic, met in z’n rechterhand een bak Hxe4xe4gen-Dazs en onder z’n linkerarm een anderhalve meter hoog, kartonnen blikje Red Bull.
“I’m a stylist, you know”, vertrouwt deze postmoderne verschijning me toe.
Dat vind ik nou nog eens een goed teken. xdcbershaggy stelt zich voor als ‘Vaughn’ en verklaart prompt zijn portable billboard: “You see, this can goes everywhere I want it to go. How cool is that?!” Terwijl ik me ernstig probeer voor te stellen hoe hip dat al dan niet is, stappen we samen de inmiddels gearriveerde F trein in.

Vaughn blijkt niet vies van een robbertje ongevraagde oratie.
“You know, you’re very lucky you met me, ‘cus I’m sublime!”
Perplex staar ik naar de plastic kroeskam in de sublieme afrocoupe naast me.
Het alternatieve haarsieraad heeft de vorm van een gebalde zwarte vuist.
Gelukkig compenseert Vaughn mijn zwijgen. “In this country, it’s all about connections, and I’m probably the best connected black guy in America right now! You see, I could be anything I want, but I’m gonna be a movie star, ‘cus that’s where the money is”
Vaughn heeft er goed over nagedacht.
“Those hippies in the sixties, with their constant making love and all, they were wrong! Money is what it’s all about. Like, hurricane Katrina, how are they gonna repair all that damage?”
Ik haal mijn schouders op.
“With money!”, scandeert Vaughn opdat de Bill en John tegenover ons het ook kunnen verstaan.

“And you know what, I don’t even need a resume, c.v or a headshot. I just happen to be in the right places at the right time. Like, it’s about ninety-nine point ninety-nine percent sure I’ll be in the next television movie produced by Oprah”
“I love Oprah!”, vervul ik mijn bijrolletje in deze manifestatie van megalomanie.
Vaughn zwaait nu met zijn reuzen Red Bull. “You see this? The company just wants me to carry it because I’m so hot. I’m everywhere, I’ve been modeling for magazines all over the world. Everybody wants a piece of me!”
Ik wil helemaal geen stukje Vaughn. Ik wil naar bed.

Na twintig minuten, xe9xe9nendertig beleefde knikjes en vijfenveertig quasi-gexefnteresseerde bromgeluidjes, kondig ik opgelucht mijn vertrek aan.
“This is my stop”, mompel ik.
Vaughn duwt me nu hardhandig een pen in m’n handen.
“Here. Now you can write down my number. It’s a privilege to have that, you know.”

Wat een bullshit. Diep teleurgesteld noteer ik de gedicteerde cijfers, me slechts zorgen makend over xe9xe9n ding:
Als Vaughn nou maar wel gelijk had over m’n laarzen….

In het kader van de broodnodige interactiviteit: mode-advies, anyone?

Lieve mama,

Hier alles nog steeds ok.
Mijn Ja Zuster/Nee Zuster spreekbeurt is gisteren goed gegaan. De lerares musicaltheorie bedankte me zelfs “for bringing such an obscure picture into class”. De presentatie van de Spaanse uitwisselingstudent Juan moest vroegtijdig worden afgebroken toen zijn meegebrachte import DVD ernstig beschadigd bleek.
Niemand vond het erg en ik stak er extra voorbereid bij af.
Hoera!
Morgen geef ik mijn eindsolo Indiaas dansen, op een nummer van M.I.A. Hoewel ik graag het tegendeel zou schrijven, heb ik de hele zaterdagmiddag klappend en springend voor de spiegel gespendeerd. Ik heb nog even getwijfeld of en hoe ik de tekst “You’re fucking with my mind” uit zal beelden, maar heb ere en mooie mimemaneuvre voor gevonden.
Spannend hoor.

Op weg naar de campus-bibliotheek zag ik vanochtend Kim Cattrall Italiaans restaurant Il Cantinori uitwandelen. Ik wilde cool blijven, maar in een poging haar nonchalant te passeren raakte de paraplu die uit mijn gymtas stak het hoofd van haar brunchpartner.
Rouwig ben ik er niet om. Sarah Jessica Parker is toch veel leuker.
Toen ik eenmaal op de campus aankwam, bleek mijn voettocht overigens voor niets te zijn geweest. De bibliotheek was dicht. Voor de derde keer dit semester heeft een student zichzelf van de bib-balustrade geworpen, hiermee een flinke smeerzooi op de welkomsthal veroorzakend. Voor de derde keer dit semester is deze wetenschappelijk verantwoorde zelfmoordmethode overigens succesvol gebleken.
Omdat de bibliotheek wegens schoonmaakwerkzaamheden de hele middag dicht zou blijven, ben ik toen dus maar weer naar huis gegaan.

Daar ik morgen weer naar m’n eigen Lower Eastside nis verhuis, heb ik Hudsons eigenaresse vanmiddag een uitgebreide brief geschreven. Ik heb hierin toch maar gewoon eerlijk toegegeven dat van haar saladeschaal, cafetixe8re en koffiemok nog slechts een aantal scherven resten en dat zowel de gordijnen in de woonkamer als de lamellen in de keuken om onverklaarbare redenen zijn gescheurd, respectievelijk omlaag zijn gevallen.
Als troost heb ik drie kwartier lang haar vloer geboend.
De ergste koffievlekken en yoghurtklodders heb ik hiermee hopelijk verwijderd.

Ik ben overigens nog steeds verkouden. Sarah en Param zijn ook ziek, dus misschien zijn we iets te close met elkaar omgegaan. Ook de pijn in m’n middenrif houdt aan. Ik kon eergisteren bijna niet meer lopen, dus ben van plan maandag naar de dokter te gaan.
En nee, ik vier hier geen Sinterklaas. Ik heb Sarah getracht black pete uit te leggen, maar zelfs mijn aller, xe1ller slimste vriendinnetje hier begrijpt het niet. Overmorgen koop ik een synthetische kerstboom (die ene met blauwe strikken, die we in oktober in een etalage hebben zien staan).

Als het goed is krijg ik binnenkort trouwens eindelijk de sleutel van mijn brievenbus. Stuur je me een kerstkaart of een pepernoot? Bammetjes zijn ook welkom:

21 essex street, apt 16
New York, NY 10002

Groeten aan oma, X
Hanna

Dat vind m’n elektronische kacheltje helemaal niet erg: met min drie graden en gebrek aan centrale verwarming mag ik soms best even op ‘em gaan zitten

“Happy Thanksgiving ya’all!” rapt Busta Rhymes in een vluchtig aangereikte microfoon.
De verbazend ielige hiphopper is vanavond surprise guest in nachtclub Lotus en beveelt ons vanuit het VIP gedeelte van de VIP lounge om toch vooral een aantal hele fijne feestdagen tegemoet te gaan.
Mij best.
Hoewel ik na obsessief herhaaldelijk bekeken herhalingen van Full House, Roseanne en Family Ties Thanksgiving in de eerste plaats met een jaarlijks avondje familieruzie en kalkoentaart associeer, leer ik nu dat New Yorkers maar liefst drie dagen achter elkaar hun dankbaarheid betuigen. Op wie en/ of wat deze thanks concreet gericht is, weet niemand me te vertellen.
Het kan me eigenlijk niet schelen ook.

“Happy Thanksgiving everybody!” schalt het uit de bolletjes van een manshoog, pastelkleurig ijshoorntje-op-wielen dat mijn katerige moi de volgende dag bijna omver tuft. Op zoek naar aspirine en cola koers ik richting de dichtbijzijnste drogist en ervaar ik nu ongewenst de laatste stuiptrekkingen van Macy’s Annual (“All Live And Nationally Televised!”)Thanksgiving Parade. Vluchtend voor een Ronald McDonalds voertuig raak ik verstrikt in een groep bejaarde leden van Brooklyns amateur toneelvereniging, die zich in een steegje verkleumd van hun gele schmink en bananenkostuums ontdoen.
Zelfs de drogist is niet vrij van tumult. Exe9n van de widescreens boven het pedicurepad leert me dat Macy’s befaamde, 250 kilo wegende M&M luchtballon verstrikt is geraakt in een lantaarnpaal. In zijn fatale val heeft het architectonisch wonder maar liefst “two casualties” gemaakt.
Dit hedendaagse Hindenburgdrama mag de pret echter niet drukken.
“Happy Thanksgiving ma’am!” ratelt het kassameisje terwijl ze me m’n aspirines overhandigd.

“Happy Thanksgiving everyone!” vinden ook de NYU vrijwilligers die de paar achterbleven studenten op de campus (dat zijn: zij zonder familie, zij zonder vrienden met familie, zij zonder sociaal leven of een leven in het algemeen, xe9n, natuurlijk, de internationals) vanmiddag van een lopend buffet voorzien. Hoewel ik mijn apathie aanvankelijk aan een overdosis cheap aspirines toeschreef, tuurt ook Sarah overdreven verdwaasd naar de herfstkleurige kwakjes op onze plastic TV-dinner bordjes.
“Cream Spinach, mashed potato, cranberry sauce, stuffing, mac & cheese and whipped sweet potatoes with white marshmallow sauce”, verklaart xe9xe9n van onze weldoeners deze feestelijke schijf van vijf. Net als Sarah laat ik de laatste exotische lekkernij voor wat ze is en schuifel ik gedwee richting het kalkoenbanket.

“Thank you for coming and have a great Thanksgiving!” hinten de nu ongeduldige NYU Samaritanen even later naar ons vertrek. Het is vijf uur ‘s middags en wij hangen met een bescheiden elftal contactgestoorde Josti-figuren in een TL verlichte studiezaal boven verbrokkelde restjes blueberry pie en verfrummelde strookjes bevuild groen crxeapepapier.
“Let’s get drunk” , stelt Sarah voor.

“Happy Thanksgiving New Yooooork!”
Sarahs missie is geslaagd.
Het is zes uur later en wij horen beneveld aan hoe de DJ van vanavond zijn hometown van een dxe9jxe0-vunesque feestgroet voorziet.
Ik sta op xe9xe9n van de achttien gigantische bedstedes waar de dansvloer van club Duvet Supperclubperig mee is gedecoreerd, en leun tegen het kwallenaquarium dat als wanddecoratie functioneert. Terwijl Sarah onder ons met een Indiaas-Amerikaanse homo flirt, deel ik mijn speeksel met de Engelse NYU international Param.
“The seventh song!” onderbreek ik onze innige celebratie euforisch wanneer ik voor de zevende keer een Confessions on a dancefloor -nummer meen te herkennen. Sarah, door de Indohomo al dan niet expres van het bed afgemanoeuvreerd, wordt inmiddels getroost door Param, die nu ook haar gehemelte met zijn smaakorgaan inspecteert.

“Happy Thanksgiving!” blxe9rt Sarah wanneer ze deze sletter in nood even later met haar nu ex-homovriendje richting de toiletten ziet vertrekken.
Ik balanceer nu samen met een Philip Seymour Hoffman look-a-like op de richel van een stapelbed. “You’re sooooooooow fabulous!” roemt mijn danspartner mijn dronken poses. “Let me introduce you to Richie Rich!”, kirt hij vlak voordat hij me richting de New Yorkse Bas Kosters katapulteert.
Oh my!

Vooruit dan maar.
“Happy Thanksgiving”, mompel ik toch best een beetje onder de indruk tegen deze toch best een beetje bekende designer .
Ik meen het ook nog.

Nee hoor, ze waren niet verplicht: Sarah en ik achtten de gratis naambordjes gewoon erg feestelijk